Israëlvisie

Israël en onze gemeente

Wij geloven dat de gemeente van Jezus Christus haar wortels heeft in het Bijbelse Joodse volk. Vanuit die verbondenheid mogen we het Joodse volk liefhebben, eren en respecteren, en bidden voor de vrede van Jeruzalem. We vertrouwen erop dat God dit zegent, zoals Hij heeft beloofd.

God heeft Israël niet verstoten, en de gemeente heeft Israël niet vervangen. Door Jezus Christus mogen gelovigen uit alle volken delen in de zegen die aan Israël is toegezegd. Zo heeft God zowel aan Israël als aan de gemeente een eigen, kostbare plek gegeven in de uitwerking van Zijn plan met deze wereld.

De Bijbel maakt onderscheid tussen Joodse gelovigen en gelovigen uit de volken. Toch zijn beiden, hoe verschillend ook, één geworden in Jezus Christus, zonder dat de een de ander zijn eigen achtergrond of identiteit hoeft te ontnemen. Een niet-Jood mag dankzij Jezus meedelen in de beloften die aan Israël zijn gegeven, zonder daarbij verplicht te zijn tot het houden van alle geboden die aan het Joodse volk gegeven zijn.

We leggen elkaar dan ook niets op als het gaat om eten en drinken, feestdagen of de sabbat: het zijn waardevolle, leerzame beelden die vooruitwijzen naar Jezus Christus. Datzelfde geldt voor de besnijdenis en het onderhouden van de Bijbelse feesten en wetten die aan Israël gegeven zijn. Ook die zijn leerzaam en waardevol, maar niet nodig voor onze redding.

Tegelijk geloven we dat de verbondsbeloften die God aan de aartsvaders gaf over het land Israël, blijvend zijn. Deze liefde voor het Joodse volk is geen onvoorwaardelijke instemming met elk politiek besluit van de staat Israël, maar een geestelijke verbondenheid die voortkomt uit de Bijbel. Het is en blijft voor ons een bron van dankbaarheid dat we, dankzij dit volk en de belofte die het draagt, mogen delen in Gods liefde en trouw.

Jes. 11:1; Gen. 12:3; Deut. 32:10-12; Gal. 3:8; Ps. 122:5-9; Jer. 31:3-4; Gal. 3:29; Ef. 3:6; Rom. 11:1-2,28; Rom. 11:15-18,25; Ps. 67; Jer. 32:37-41; Rom. 11:11-12; Openb. 7:9-12; 1 Kor. 7:17-20; Kol. 2:16-17; Gal. 5:6.